هرروز دلــم در غــم تو زارتــر اســت

                           وز من دل بی رحم تو بی زارتر است

             بگذاشتـــیم ،غــم تو نگذاشــت مــرا

                           حقـا که غمــت از تو وفــادارتـر است

ياد بگذشته به دل ماند و دريغ
              نيست ياري كه مرا ياري كند
                            ديده ام خيره به ره ماند و نداد
                                          نامه يي تا دل من شاد كند

خود ندانم چه خطايي كردم
               كه زمين رشته ي الفت بگسست
                            در دلش جايي اگر بود مرا
                                         پس چرا ديده ز ديدارم بست؟

هر كجا مي نگرم،باز هم اوست
               كه به چشمان ترم خيره شده
                             درد عشقت كه با حسرت و سوز
                                          بر دل پر شررم چيره شده

گفتم:از ديده چو دورش سازم
              بي گمان زودتر از ياد برود
                            مرگ بايد كه مرا دريابد
                                          ورنه درديست كه مشكل برود

در ببنديد و بگوييد كه من
              جز او از همه كس بگسستم
                            كس اگر گفت چرا؟باكم نيست
                                           فاش گوييد كه عاشق هستم

آن شب گفتي كه مي روي

من گريه كردم و گفتم: به خدا مي سپارمت

گفتي: بروم؟

ديدم كه در نگاه تو ترديد موج مي زند

آرام گفتم: برو

وقتي كه خواستي بروي گفتم: برو ولي زود برگرد!

دلم می خواست همچون کبوتری بودم

    و بر قلب کوچکت آشيانه می کردم

          و هميشه مهمان تو بودم.

               دلم می خواست تا رگی از بدنت بودم

                    تا اين زمانه نتواند ما را از هم جدا کند. 

                          من غم را در سکوت و سکوت را در شب

                                 و شب را در بستر و بستر را برای

                                    فکر کردن به تو  دوست دارم.

                                          من تو را به خاطر عشقت

                                                و عشق پاکت را به خاطر دلم

                                                       و دلم را برای عشق به تو 

                                    دوست دارم.

رفتن دليل نبودن نيست
در آسمان تو پرواز مي کنم
عصري غمگين و غروبي غمگين تر در پيش.......
من بيزار از خود و از کرده خويش
دل نامهربانم را به دوش مي کشم
و تا آنسوي مرزهاي انزوا پنهانش مي کنم.
تو باور نکن
اما
من عاشقم
رفتن دليل نبودن نيست
در غروب آسمان تو
در شب خويش چگونه بي تو گم شوم ؟
تو را تا فردا تا سپيده با خود خواهم برد
با ياد تو و با عشق تو خواهم مرد .......

رویش عشق سر آغاز کتاب من و توست
    گوش کن
        این صدای دل یک بلبل مست
            در تمنای گلی است
                  که به او می گوید
                        تا ابد
                               لحظه به لحظه دل من
                                     با همه مستی و شیدایی و عشق

                                              همه تقدیم تو باد

 

 

 

 گفتمش: دل ميخري؟! پرسيد چند؟!....

 گفتمش: دل مال تو، تنها بخند.....

 خنده کرد و دل ز  دستانم ربود....

 تا به خود باز آمدم او رفته بود....

دل ز دستش روي خاک افتاده بود....

 جاي پايش روي دل جا مانده بود