زندگی مال تو، مرگ مال من

   راحتی مال تو، رنج مال من

  شادی مال تو، غم مال من

   همه چیز مال تو

   ولی تو مال من  

زنده ام چونکه در کنارمی،

هستم چون که تو عشقمی و خوشحالم زیرا تو خندانی…
 
می میرم زمانی که  می روی،

 نابود میشوم زمانی که  از من دور می شوی
 
گریانم زمانی که  غمیگینی ای عشق من …!

پس بمان در کنار من برای همیشه و تا ابد ،
 
با من زندگی کن ، با عشقم ، نه با خاطراتم!
 
بمان و این زندگی را برایم غمگین تر ،

 و این دنیای بی محبت را برایم جهنم نکن!
 
بمان در این قلبی که مدتها انتظار میکشید

 تا چنیی عشقی نصیبش شود…
 
اینک که تو آمدی و در قلبم نشستی

 بیا و تا ابد عشق من و قلبم باش…!
 
اسمت امواج سهمگین دریای دلم را آرام میکند…

 اسمت چشمهای مرابهانه گیر می کند، مرا امید وار و آرام میکند ،
 
چشمه غرور را در وجود من جاری میکند…!
 
غرور عشق ، و غرور به خاطر دوست داشتن بیش از حد!
 
معنای عشق را بیشتر از معنای واقعی خودش برایم معنا کردی

 و بیشتر از آنچه
 
 تصور می کردم مرا دوست میداری!
 
اینک که مرا با این عشق و دوست داشتن خودت شرمنده کرده ای 

من میخواهم 
 
تو را بالاتر از تو  که مرا دوست داری ،

 دوست داشته باشم، ای عشق من !
 
پس با غرور هر چه تمام تر و با احساس دوست داشتن

 بیش از حد و از ته دل
 
از تمام وجودم ،

 همجو رعد و برق آسمان در این دشت عشق در میان این
 
همه عاشقان و در برابر خدای عاشقان با چشمهای گریان ،

با صداقت و یکرنگی و یکدلی
 
و احساس آرامش عشق و ذکر نام مقدس تو  ، و شرمندگی ،

 فریاد میزنم :
 
خیلی دوستت دارم          خیلی دوستت دارم

به عشق گفتم : تا تو رو دارم تنها نيستم

مرا تنها گذاشت و رفت .......

به احساس گفتم: تا تو رو دارم تنها نيستم

 مراتنها گذاشت و رفت ......

به وفا گفتم: تا تو رو دارم تنها نيستم

اونم  من رو تنها گذاشت و رفت......      

به تنهايي گفتم: تا تو رو دارم تنها نيستم ،

 ماند و همدم و مونسم شد.

نبود در تار و پودش           ديدي گفت عاشقه عاشق

@@@@@@@@   نبودش  @@@@@@@@@@

امشب همه جا حرف  از آسمون و مهتابه  ،  تموم خونه ديدار اين خونه

فقط  خوابه ، تو كه رفتي هواي  خونه تب داره  ،  داره  از درو ديوارش غم

عشق تو مي باره ، دارم مي ميرم از بس غصه خوردم ،  بيا بر گرد تا ازعشقت

نمردم، همون كه فكر نمي كردي نمونده پيشت، ديدي رفت ودل ما رو سوزوندش

حيات خونه دل مي گه درخت ها همه خاموشن، به جاي كفتر و  گنجشك  كلاغاي

سياه پوشن ،  چراغ  خونه  خوابيده  توي  دنياي خاموشي  ،   ديگه  ساعت رو

طاقچه شده كارش فراموشي  ،  شده كارش فراموشي  ،  ديگه  بارون  نمي

باره  اگر چه  ابر سياه  ،  تو كه  نيستي  توي  اين خونه ،   ديگه  آشفته

بازاريست  ،  تموم  گل ها  خشكيدن مثل خار بيابون ها ،  ديگه  از

رنگ  و رو رفته ، كوچه و خيابون ها ،،، من گفتم و يارم گفت

گفتيم و سفر كرديم،از دشت شقايق ها،با عشق گذركرديم

گفتم اگه من مردم ، چقدر به من وفاداري، عشقو

به فراموشي ،چند روزه تو مي سپاري

گفتم كه تو مي دوني،ازعشق

تو مي ميرم ، ولي

تا لحظه مردن

نمي گيرم

دل از

عشقت